
خالق اثار بزرگ و ماندگار موسیقی ایرانی که همراهی با بزرگان عرصه هنر همچون دلکش شجریان...مجد..کسایی...محجوبی ها و .... را تجربه کرده بود در حالی شاهد هجوم غارتگرانه و سیاست مدارانه به موسیقی و پخش موسیقی های نازل و بی محتوا چه در غالب پاپ و چه سنتی بود که بزرگانی همچو او سالها پس از انقلاب بادست آورد های بی سرانجام دولت به سرنوشت ویرانگر خانه نشینی و فراموشی گرفتار می گردیدند....
یادم می آید از زبان او یا کسی به نقل ازو خاطره ای از کودکی اش شنیدم...آن روزها که عشق سازو موسیقی با شور و شوق جوانی اورا به ورطه ی هنر میکشاند پدرش که مردی صاحب ذوق و نقاشی چیره دست بود به تهدید آنچنان او را از دنیای هنر می راند که متاسف از خود و جامعه ای میشویم که دران هنر مند را اینچنین به منع هنر تشویق میکند...((پدرم می گفت هروقت آرشه ی ویولن را ببینم یا قلم نقاشی در دستت آنرا میان انگشتانت خواهم شکاند)) اما او با عشق نواخت آنچنان که نغمه ی سازش سرآمد نوازندگان روزگار خویش شد...اما این بازار سیاه بازار ویران سود و ابتذال گشته است و بدون بزرگانی چون او ویران تر و بی فروغ تر نیز خواهد گشت....
فقدانش را برای جامعه ی هنری و هنر دوستان عزیز تسلیت میگویم اما به خودش شاد باش ...شاید که مرگ اورا به ارامش رساند ...آنچه که درین غربت اهل هنر جامعه امروز هرگز یافت نخاهد شد...
پیکر پاکش صبح امروز(شنبه -بیست و هفتم اسفند) از مقابل تالار وحدت بسوی قطعه هنر مندان تشییع خواهد شد.