| تبليغات | X |
در این شرایط اگر کسی هم واقعا بدنبال هنر باشه باید از همه چیز و زندگی ِحداقل هم بگذره چون یک هنر مند حقوق و ارزش اجتماعی نداره و بعد بشینه و کار بکنه....تازه اگر از هفت خوان کار خودش بگذره هنر احتیج به مخاطب داره ....تازه بعد ازین مرحله مرحله ی مشکلات و دغدغه های فرد آغاز یمشه...اگر بخواهد کنسرت برگزار کند باید از هزار تویی به نام مجوز و ارشاد و نیروی انتظامی و هزار دفتر و دیوان بگذره و با کلی خرج اضافی به جز مخارج سالن و بلیط و .... دست آخر خبر لغو شدن مجوز رو بشنوه چون در یکی از اشعار برنامه حافظ بی نزاکت و بی ایمان بیش از حد از می و مستی گفته و البته تقصیری هم نبوده چون امثال حضرات حافظ و مولانا و فردوسی سعادت حضور و کسب فیوض عالیه آقایان هزار دست فرهنگ و هنر و ارشاد را نداشتند....و اگر بخواهد کاست بیرون بدهد که چندان دست کم از همین برنامه ای که ذکرش در بالا رفت نیست...چندین ماه معلق ماندن در انتظار موجر و اخ رهیچ...اگر هم خبری آید مجوزیست که یک پایش در هواست و تازه باید بدنبال شرکت پخش نوار از صبح تا شب بدود و با اوصاف جو بازار معابانه ی موسیقی یا باید آن نوار پر از ضربی و صدای خواننده و ... باشد و یا اثری از چهره های مشهور تر دران هویدا باشد....موسیقی به تنهایی بازهم با وجود مجوز برای پخش نوار مکافاتی مجزا ست...
داشتم فکر میکردم که بزرگانی مثل فارابی و حافظ و مولانا که رد پای موسیقی ایرانی دراثار و زندگیشان کاملا برجاست اگر در شرایط فعلی و با وجود چنین محدودیت های اعمالی از طرف حکومت اسلامی مواجه میکردند آیا نامی ازانها برجای میماند و چه تعداد از انسانهای لایقی که با اندوخته های عظیم هنر و ادبیات در پستو های این جامعه اسلامی پوسیده اند؟در آستانه ی انتخابات هستیم و من فکر میکنم وقتی که در کل با اساس هر مقوله ای دچار مشکل هستیم و راهکار های فریبنده و حاشیه ای ان مقوله دردی از دردهایمان را درمان نمیکند پس بهتر است از انتخاب ان بگذریم.شاید این تنها راه صحح مخالفت شخصی باشد.
در زیر لینک جالبی از جایگاه موسیقی در آثار مولانا قرار میدم که مرجعش سایت هفت سنگ هست.